Bewonersvereniging Grienden en Meenten

Andrea Prins bezit vijf geadopteerde honden

Ze is een bekende verschijning in de Grienden, Andrea Prins. Een paar maal per dag wandelt ze met haar vijf honden langs om ze uit te laten, waarbij ze via de Oostgriend richting ‘Water-land’ gaat. Is dat al opvallend genoeg, een kwintet dieren bezitten, nog opmerkelijker is dat de dieren alle uit Spanje zijn geadopteerd: drie naakthonden, een Galgo en een Podenco (uit Majorca).

Mijn eerste hond was een behaarde Mexicaanse Naakthond uit Zeeland. ‘Ik heb aan mijn honden gekomen via Nederlandse of Duitse windhondenstichtingen met contacten in Spanje. In dit land wordt door professionele jagers anders gedacht over de manier waarop je met honden, hun werkmateriaal, omgaat. Tegenwoordig zijn er door heel Spanje asiels waar jagers hun afgedankte jachthonden, Galgo´s en Podenco´s kunnen afgeven. Per dier dat je opneemt betaal je een bedrag, waarmee zij hun goede activiteiten kunnen voortzetten.’

Ze voelde een noodzaak om de honden te redden, uit liefde voor de dieren. ‘Als je hoort wat ze in Spanje moeten doorstaan, dan kun je bijna niet anders. Vooral Galgo’s, windhonden, hebben het zwaar. Ze worden voor de jacht op o.a. konijnen gebruikt. Na een paar jaar worden ze afgedankt. Vaak worden ze mishandeld en op een gruwelijke manier gedood. De primitieve gedachte hierachter is dat als ze op een vreselijke manier sterven, de volgende hond van een betere kwaliteit is.

Dat mishandelen komt dus voort uit een oud bijgeloof, maar dat is gelukkig inmiddels wat verbeterd door de inzet van dierenbeschermingsorganisaties. ‘Ik heb altijd op het standpunt gestaan dat wanneer je graag een hond wilt als gezelschap en gezinslid dat je dan het beste een asielhond kunt nemen, er zijn zoveel dieren op zoek naar een goed tehuis. Dat kan een Nederlandse asielhond zijn of een buitenlandse. In Spanje lopen de honden een grote kans dat ze afgemaakt worden wanneer ze niet tijdig geadopteerd worden, dat en het feit dat ik de honden geweldig en prachtig vind, heeft mijn voorkeur bepaald’, zegt ze.

Maar vijf honden, het is nogal wat. Waarom zoveel? Andrea: ‘De eerste hond was getraind als hulphond en kon alles op het gebied van gehoorzaamheid, met dat als uitgangspunt en voorbeeld werd het begeleiden, opvoeden van de honden en hun herstel vergemakkelijkt. De tweede hond had aan een ketting in een varkensstal gelegen in Andalucia, die moest alles nog leren en dat ging dankzij de eerste hond en het feit dat ik van haar leerde hoe ik haar het best moest begeleiden, heel goed.’

Van de eerste naar een tweede hond, gaat ze verder, is de grootste stap. Bij de derde denk je: het is maar de derde. Ze helpen elkaar, ze passen zich aan, ze zoeken hun plek in de roedel. Dat neemt niet weg dat je er, zeker in het begin, veel tijd in stopt om ze te laten doen wat je wilt. Ik vind die vijf een goede mix. Het is zo op mijn pad gekomen en ik ben er content mee.’

Thijs Wartenbergh

Opmerking plaatsen

Onze sponsoren

Volg ons

Neem gerust contact met ons op. Wij komen graag in contact met onze buurtgenoten.