Bewonersvereniging Grienden en Meenten

Annie Dekkers-Lips was vlakbij Elvis Presley

Wie kan het zeggen muzikale coryfeeën zoals Glenn Miller, Louis Armstrong en zelfs Elvis Presley – met wie nog even een praatje werd gemaakt! – van dichtbij meegemaakt te hebben? Niet zoveel. Annie Dekkers-Lips (84) – foto – uit de Wierden is een van hen.

Ze praat over die dagen van weleer en zit op de bank naast Ruud Smits, geen onbekende in de Grienden, met wie ze het goed kan vinden. ‘Ruim een jaar geleden, nadat ik een maaltijd in buurthuis De Grienden had gebruikt en Ruud daar ook was – die ik op dat moment nog niet kende – wachtte ik op de taxi die me naar huis zou brengen. Die kwam maar niet. Ruud zag dat ik niet weg kon en vroeg waar ik woonde. Hij bracht me vervolgens naar huis en een dag later zag ik hem weer. Hij stond namelijk bij me op de stoep. Sindsdien zijn we veel samen.’

De Almeerse heeft een bewogen leven achter de rug, een leven waarin muziek een belangrijke rol speelde. Dat is zowel van toepassing op haar man Piet, die drummer was en in 2006 is overleden, als op haarzelf. Ze speelde bas in het York Combo., opgericht door Piet. Ze heeft, al reizende van optreden naar optreden, heel wat van de wereld gezien en, zoals boven aangegeven, ook bekende musici ontmoet. Onder auspiciën van de vereniging Humanitas is in 2016 een boekje over haar avonturen uitgegeven onder de titel ‘Enkele reis Keulen-Amsterdam’.

Keulen

Keulen slaat op de stad waar ze in 1935 is geboren, uit een Duitse moeder en Italiaanse vader. In Amsterdam heeft ze lange tijd gewoond. Het eerste deel van het verhaal gaat vooral over de Tweede Wereldoorlog: de vele bombardementen waren er de oorzaak van dat ze met haar broertjes en moeder (haar vader moest naar het oostfront waar hij in 1944 werd doodgeschoten) van huis naar huis trok en bescherming zocht in de schuilkelder naast de Keulse Dom. Verder gaat het over de groentewinkel van haar grootouders, het weeshuis waarin haar broertjes terecht kwamen, het tijdelijk verblijf bij twee ongehuwde baronessen in een kasteel, de angst voor de Russen die de nazi’s verdreven.

Na de oorlog ging nog niet alles meteen beter. Ze werd ziek en kreeg de scheiding van haar moeder en stiefvader te verwerken. Toen ze 17 jaar was, ging ze regelmatig uit. In de club waar ze vaak kwam bleek de daar spelende drummer veel belangstelling voor haar te hebben: het bleek Piet Dekkers te zijn, die gebrekkig Duits sprak (en zij geen Nederlands), maar ondanks de taalproblemen klikte het tussen de twee. Piet was zeven jaar ouder, zocht een kamer in Keulen en kwam bij Annie en haar moeder terecht. Deze verhuurde namelijk kamers. De twee, Annie en Piet, waren op deze manier vaak samen en leerden elkaar beter kennen.
Piet speelde door heel Europa met een band, hij begon later zijn eigen York Combo, en trouwde in 1954 met Annie. Uit het huwelijk werden twee kinderen geboren.

Zeldzaamheid

Nu Annie’s muzikale verhaal. In het Franse La Rochelle richtte Piet een eigen orkest op. ‘Ik heb zelf nog een tijdje bas gespeeld in die groep. Het was in die tijd een zeldzaamheid dat een vrouw dat instrument bespeelde. Ik had daar wel enige spoedlessen voor nodig. Dat meespelen op de bas was trouwens begonnen bij Heck (of de Grote Heck) op het Rembrandtplein, van de jaren 20 tot 70 razend populair als locatie voor live optredens. Bij Struijk ook met name. Op een bepaald moment werd voor de band waar Piet in speelde een bassist gevraagd. Ik liep toen spontaan naar voren. Het bleek dat ik goed het ritme kon houden. Dat was het begin van die muzikale tijd.’ Dat bracht haar, zelf achter de bas of Piet volgend tijdens zijn vele toernees, in vele landen. In Spanje heeft zo nog enige tijd gewoond, ook in Marokko trouwens. ‘Een heerlijke tijd’, zegt ze. ‘Het was het paradijs. Ik zou het zo weer doen.’

Terugkijkend op haar leven, zoals in ‘Enkele reis Keulen-Amsterdam staat, trekt ze één conclusie: ze kijkt er met plezier op terug. ‘Ik ben een gelukkig mens. De oorlogsjaren vormden een nare tijd en na die vijf jaar ben ik lang ziek geweest. Maar na mijn huwelijk is alles goed geweest. Ik had een fijne man en was gelukkig met hem. Door de muziek heb ik veel van de wereld gezien. Dat was anders niet mogelijk geweest. Ik heb al die jaren een engeltje boven mijn hoofd gehad: het is altijd goed gegaan. Okee, ik heb nu wat ouderdomskwalen, zoals reumatische handen. Maar ik kan me nog goed redden en heb nu een leuke tijd samen met Ruud.’

Willeke Alberti

Een grappig voorval deed zich enige tijd geleden voor toen Willeke Alberti voor een optreden in Almere was. Annie kwam na afloop ervan met haar in gesprek. ‘Weet je nog’, zei Annie tegen de zangeres, ‘dat jij als klein kind bij mij op schoot hebt gezeten? Jouw vader Willy zong toen en mijn man speelde in het orkest.’ Aanvankelijk herinnerde de zangeres zich dit niet, maar later, toen Annie haar nog eens sprak, wist ze het weer. ‘Een emotioneel moment, zonder meer’, aldus de Almeerse.

Thijs Wartenbergh

1 reactie

Onze sponsoren

Volg ons

Neem gerust contact met ons op. Wij komen graag in contact met onze buurtgenoten.