Bewonersvereniging Grienden en Meenten

Nachtmerrie met steenmarter(s) vrijwel zeker voorbij

Ze durven nog niet echt te hopen dat hun nachtmerrie voorbij is: het geknaag in de donkere uren onder de dakpannen van hun woning in de Klavergriend. Dat is, afkloppen!, na ruim een half jaar van weinig slapen, verleden tijd. Het lawaai dat het gerommel met zich meebracht was onbeschrijflijk: alsof een aantal mannen de horlepiep danste, zo beschrijft de vrouw van het echtpaar – dat anoniem wil blijven – op beeldende wijze de overlast vlak boven hun hoofden. Ze slapen onder een schuin dak.

Vanaf september vorig jaar zijn deze Almeerders geterroriseerd geweest door een paar steenmarters. Vermoedelijk was het 40 tot 50 centimer grote roofdier, lijkend op een slanke kat met lange staart en spitse snuit, dat graag ‘s nachts actief is, niet alleen. Dat valt op te maken uit het lawaai waarop de twee ‘s avonds en ‘s nachts werden getrakteerd. De man van het tweetal heeft één keer het beest gezien en dat was een moment om niet snel te vergeten. Hij opende het klapraam van de bovenverdieping en keek vervolgens op korte afstand in de ogen van het dier. Dit maakte daarop een grommend geluid dat door merg en been ging.

De angst zat er vervolgens behoorlijk in bij het duo. Want, waartoe was deze ongenode gast in staat? Wat stond de Almeerders te wachten? Om mee te beginnen: met welk dier hadden ze eigenlijk te maken? Al googelend concludeerden ze dat het, afgaand op de beschrijving van de man, een steenmarter moest zijn. Deze houdt zich graag op in en om een huis en voelt zich, als het dier eenmaal binnen is, vooral thuis op een zolder. Nabij de cv-ketel, daar is het warm. Daar gaat het om.

Gejaagd wordt op kippen, vogels (zoals duiven), muizen, ratten en ander klein spul. De steenmarter moet, op zijn beurt, vooral oppassen voor een vos.

Op internet kwamen de Almeerders horrorverhalen tegen van mensen, die de slechte ervaringen met een of meerdere steenmarters in hun huis deelden: overal ontlasting op zolder (wat al stank geeft, plus prooien die mee naar binnen worden gesleept en waarvan het restant wegrot), urine die zelfs door het plafond naar beneden loopt, kabels die worden doorgeknaagd en isolatiemateriaal tussen de spouwmuren dat wordt vernield. De twee mogen blij zijn dat de knager niet hun huis is binnengedrongen. Bewijzen daarvoor vonden ze niet. Wel heeft een van de zonnepanelen het begeven: vrijwel zeker is de steenmarter daar verantwoordelijk voor. Voor de komst van het dier, in september 2017, deden alle zonvangers het prima.

De paniek sloeg lichtelijk toe: wat te doen om van deze onruststoker af te komen? Nadere informatie wees uit dat een steenmarter tot de beschermde diersoorten behoort: deze mag niet eens gevangen worden. Laat staan doden, door vergiftiging bijvoorbeeld. De gemeente kon om deze reden niets voor het Almeerse paar doen. Professionele verdelgers van ongedierte wilden hun vingers niet branden aan deze vorm van overlast.

Een woordvoerder van de gemeente laat desgevraagd weten dat een steenmarter inderdaad een beschermde status heeft en niet actief bestreden mag worden. Het vangen is niet toegestaan, verjagen mag. Preventief maatregelen nemen kan door gaten rondom het huis te dichten (een kleine opening is al voldoende voor het knaagdier om zich ergens toegang te verschaffen), zodat deze niet al te makkelijk naar binnen kan. Niets eetbaars in de tuin achterlaten spreekt voor zich. Faunabeheer en Landschapsbeheer worden ingeschakeld indien er sprake is van een onhoudbare situatie. Bekeken wordt dan hoe de hinder kan worden weggenomen.

Het paar durfde het niet aan het dier te (laten) vangen en vervolgens uit te zetten in de Oostvaardersplassen, om wat te noemen. Zal je altijd zien dat je net onderweg tegen een politiecontrole oploopt. Dan wacht, bij ontdekking van het meevoeren van een beschermde diersoort, een forse boete van zo’n 1500 euro.

Wat resteerde was tandenknarsend het ongemak te aanvaarden. Maar, gezien de onleefbare situatie die inmiddels was ontstaan, met name ‘s avonds en ‘s nachts, bleek het geen optie met de handen over elkaar te gaan zitten. Dus verzonnen de twee zelf een en ander. Vermoedelijk was het dier via een boom naast het huis op het dak gesprongen. Hem/haar de toegang tot de woning bemoeilijken leek daarom een goede keuze. Daarbij moest onder andere een 25 jaar oude hulst het ontgelden, en ander materiaal dat het naar boven en beneden klimmen vergemakkelijkte.

Daarnaast zetten de twee ‘s avonds, zolang ze nog niet naar bed gingen, keiharde muziek op. Popzender Qmusic leek hen daarvoor geschikt. Vooral harde bastonen werden eruit gefilterd, zodat de lage tonen flink door het huis dreunden. De vrouw zegt dat ze liever Wagner hoort. De jongerenradio was voor haar en haar man een ware gruwel, maar het doel heiligt de middelen, dus vooruit. Van binnenuit tegen het schuine dak slaan werd eveneens getest als het gerommel startte. Je probeert wat.

Deze zelfbedachte aanpak lijkt vruchten te hebben afgeworpen. De tips (bomen en struiken naast het huis weghalen, bonzen op het dak en harde muziek draaien) willen ze anderen meegeven voor het geval zo’n beest ergens anders bij iemand opduikt.

Het is de laatste weken rustig. Voorlopig houden ze beiden hun adem in als ze het licht uitdoen en hun bed instappen. Bij elk geluidje zitten ze rechtop. Het zal toch niet…?

Thijs Wartenbergh

Opmerking plaatsen

Onze sponsoren

Volg ons

Neem gerust contact met ons op. Wij komen graag in contact met onze buurtgenoten.